Rolnictwo

Reklama

28.02.10 - Rozwój technologiczny ludzkości pozwala na coraz większe...

Religia

Król Heród kiedy królował

    Król Heród kiedy królował i panował
    Nad narodem Boskim, wybranym, Żydowskim,
    Wtenczas się Chrystus narodził,
    Wszystkich ludzi wyswobodził
    Z ciężkiej niewoli.

    Trzej królowie Go szukali i pytali
    Każdego na drodze; utrudzeni srodze,
    Do Jeruzalem przyleźli,
    Jeśliby tam nie znaleźli,
    Dowiadują się.

    Rzekli: gdzie jest narodzony, objawiony
    Król żydowski nowy, w mieście Dawidowym?
    Widzieliśmy gwiazdę Jego
    Która nas wiedzie do Niego
    Za przewodnika.

    Przyszliśmy Mu chwałę oddać, opowiadać
    Święte Imię Jego, chociaż maleńkiego,
    Ten albowiem tak Wielki Pan,
    Że jest Bogiem, objawił nam
    W ojczyźnie naszej.

    Gdy król Heród to usłyszał, ich upraszał,
    Aby się wrócili, jemu oznajmili,
    Zmienił cerę, bardzo znucił,
    A Jeruzalem zasmucił:
    Głupi jak sadło.

    Tedy zebrawszy Biskupy wraz do kupy,
    Mędrce i starszyznę, głosi im nowinę:
    Że w Betleem miasteczku
    Bardzo licho we żłóbeczku,
    Nie wiem czy prawda,

    Chrystus Jezus się narodził, jako głosił
    Prorok Izajasz, że przyjdzie Mesjasz;
    Wziął na bok królów wzajemnie
    Wypytywał potajemnie
    Chytry jak liszka:

    Ażeby mu powiedzieli, gdzie widzieli
    Tę gwiazdę świecącą, onych prowadzącą;
    A gdy się o tem dowiedział
    Dworzanom swym opowiedział,
    Z wielką boleścią.

    Rzekł królom: gdy Go znajdziecie, odpoczniecie,
    Do mnie się wrócicie, to mi ogłosicie;
    To też i ja tam przybędę,
    I wielbić Go także będę
    Z wami pospołu.

    Królowie gdy wyjechali, oglądali
    Gwiazdę wodza swego, ich czekającego;
    Która przed nimi świeciła,
    Miejsce własne objawiła,
    Gdzie było Dziecię.

    Tam skoro do szopy wleźli i znaleźli
    Między osłem, wołem, chuchającymi społem:
    Dziecię Jezusa małego
    I Maryję Matkę Jego
    Z Józefem starym.

    Więc na kolana upadli, dary kładli,
    Które z sobą wzięli, kiedy wychodzili:
    Mirrę, kadzidło i złoto;
    Odebrali łaskę za to
    Dosyć obfitą

    Mieli Boskie oświecenie, objawienie
    We śnie, kiedy spali, za co dziękowali;
    Już się nazad nie wracajmy,
    Inszą drogą się udajmy
    Do swej ojczyzny.

    Heród się o tem dowiedział; swym powiedział
    Srodze sturbowany, nie mniej rozgniewany,
    By do Betlejem jechali
    Wszystkie dziatki wycinali;
    Ach! okrucieństwo.

    Jakie tam było płakanie, narzekanie,
    Lament i wzdychanie,
    Rąk załamywanie,
    Żal, smutek, strapionych matek,
    Które płakały swych dziatek,
    Wymówić trudno.

    Prosimy Jezu Chryste, serca czyste
    Racz, zmiłuj się, sprawić, a nas pobłogosławić.
    Daj nam z nieba oświecenie,
    Przez tych Mędrców nawrócenie
    Wcale cudowne.

    Przyciągnijcie nas do Siebie, byśmy w niebie
    Po śmierci stanęli,
    z Tobą się cieszyli;
    Byśmy w łasce opływali,
    Ciebie wiecznie wychwalali
    Z Ojcem i z Duchem.